{"id":450,"date":"2013-03-30T02:58:32","date_gmt":"2013-03-30T01:58:32","guid":{"rendered":"http:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/?page_id=450"},"modified":"2021-08-20T22:07:46","modified_gmt":"2021-08-20T20:07:46","slug":"11-a-grounding-in-numbers-2011","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/dyskografia-studyjna-vdgg\/11-a-grounding-in-numbers-2011\/","title":{"rendered":"11. A Grounding in Numbers (2011)"},"content":{"rendered":"

\"Ok\u0142adka\" 1. Your Time Starts Now [4:14] \"Tekst<\/a>
\n2. Mathematics [3:38] \"Tekst<\/a>
\n3. Highly Strung [3:36] \"Tekst<\/a>
\n4. Red Baron [2:23]
\n5. Bunsho [5:03] \"Tekst<\/a>
\n6. Snake Oil [5:21] \"Tekst<\/a>
\n7. Splink [2:37]
\n8. Embarassing Kid [3:07] \"Tekst<\/a>
\n9. Medusa [2:12] \"Tekst<\/a>
\n10. Mr. Sands [5:22] \"Tekst<\/a>
\n11. Smoke [2:30] \"Tekst<\/a>
\n12. 5533 [2:42] \"Tekst<\/a>
\n13. All Over The Place [6:04] \"Tekst<\/a><\/p>\n

Muzycy:
\nPeter Hammill – wokal, gitara, klawisze
\nHugh Banton – organy, peda\u0142y basowe, gitara basowa
\nGuy Evans – perkusja, instrumenty perkusyjne<\/p>\n

Polska recenzja nr 1:<\/strong>
\nDok\u0142adnie (no prawie dok\u0142adnie, bo 17 marca 2008) trzy lata min\u0119\u0142y od ukazania si\u0119 ostatniej p\u0142yty studyjnej „Trisector”. Pod dat\u0105 14 marca 2011 pojawi si\u0119 nowy – 11 studyjny – album Van Der Graaf Generator „A Grounding In Numbers”. W niekt\u00f3rych krajach dzie\u0144 wydania tej p\u0142yty b\u0119dzie wygl\u0105da\u0142 nast\u0119puj\u0105co: 3.14, co jest najprostszym zapisem liczby Pi; a w przypadku „A Grounding In Numbers” nie jest to bez znaczenia. Sama p\u0142yta przynosi wiele skojarze\u0144 z liczbami – nie do\u015b\u0107, \u017ce tytu\u0142 mo\u017cna t\u0142umaczy\u0107 jako „Wprowadzenie do liczb” (wiadomo, \u017ce Hammill zawsze nadaje wieloznaczne tytu\u0142y swoim albumom, wi\u0119c inna mo\u017cliwo\u015b\u0107 to „Uziemiony przez liczby” – i tu liczby symbolizowa\u0107 mog\u0105 lata \u017cycia). Ok\u0142adka – z pewno\u015bci\u0105 o wiele ciekawsza ni\u017c to by\u0142o w przypadku „Trisectora” – te\u017c mo\u017ce nieco nam podpowiedzie\u0107 w kwestii interpretacji tytu\u0142u; mamy bowiem na niej symbole „uziemienia” pr\u0105du oraz bardzo ma\u0142ym druczkiem zapis kodu binarnego. Mimo swej prostoty – wr\u0119cz minimalizmu – ok\u0142adka ta wydaje si\u0119 jedn\u0105 z najlepszych w dorobku zespo\u0142u.
\nCiekawostk\u0105 jest fakt zatrudnienia do zmiksowania p\u0142yty Hugh Padghama, producenta wielu znanych wykonawc\u00f3w, m.in. Genesis, Bee Gees, Davida Bowie, Kate Bush, Clannad, Phila Collinsa.
\nNa p\u0142ycie mamy a\u017c 13 utwor\u00f3w – co jak na Van Der Graaf Generator jest du\u017co, nawet bardzo du\u017co; 11 piosenek i 2 utwory instrumentalne. W wi\u0119kszo\u015bci s\u0105 to do\u015b\u0107 kr\u00f3tkie utwory – a\u017c 5 z nich ma czas poni\u017cej 3 minut, co w przypadku zespo\u0142u Hammilla jest nowo\u015bci\u0105 absolutn\u0105. Najd\u0142u\u017cszy utw\u00f3r ma nieco ponad 6 minut. Kto by przypuszcza\u0142, \u017ce „power trio” p\u00f3jdzie tak\u0105 drog\u0105? A wi\u0119c po kolei…<\/p>\n

Album rozpoczyna delikatna ballada – „Your Time Starts Now”, w kt\u00f3rej mamy spokojn\u0105 parti\u0119 organ\u00f3w, solo imituj\u0105ce flet (czy\u017cby t\u0119sknota za Jaxonem?). Kompozycja jak na VDGG pi\u0119kna i urzekaj\u0105ca – ja zdecydowanie wola\u0142bym jednak jaki\u015b d\u017awi\u0119kowy kop mi\u0119dzy oczy.<\/p>\n

„Mathematics” – tu mamy ju\u017c naw\u0105zania do tytu\u0142owych liczb – te\u017c si\u0119 rozpoczyna niby balladowo, ale potem – g\u0142\u00f3wnie za spraw\u0105 \u015bpiewanego refrenu – utw\u00f3r staje si\u0119 do\u015b\u0107 melodyjny i wr\u0119cz przebojowy. Ciekawostk\u0105 (wr\u0119cz sensacyjn\u0105 i rzadk\u0105 jak na p\u0142yt\u0119 z muzyk\u0105 rockow\u0105 – ba! w og\u00f3le z muzyk\u0105) jest tekst utworu. Hammill wy\u015bpiewuje jeden z najpi\u0119kniejszych (jak by to powiedzieli matematycy) wzor\u00f3w matematycznych (tak! wy\u015bpiewuje) czyli to\u017csamo\u015b\u0107 Eulera (https:\/\/pl.wikipedia.org\/wiki\/Wz%C3%B3r_Eulera). Sam pomys\u0142 na takie rozwi\u0105zanie rewelacyjny – Hammill wykona\u0142 go po mistrzowsku.<\/p>\n

Gdy us\u0142ysza\u0142em pocz\u0105tek „Highly Strung” to pomy\u015bla\u0142em, no fajnie zesp\u00f3\u0142 poszed\u0142 na \u0142atwizn\u0119 i zacz\u0105\u0142 gra\u0107 disco (progdisco?). No bo to rytmiczne – wr\u0119cz dyskotekowe – wej\u015bcie, ale na szcz\u0119\u015bcie po kilku sekundach (dzi\u0119ki Bogu!) mamy karko\u0142omne \u0142ama\u0144ce wszystkich instrument\u00f3w i niemelodyjny \u015bpiew Petera Hammilla; w refrenie znowu zmiana nastroju – po prostu dyskoteka z kapitalnymi za\u015bpiewami Petera – mo\u017cna pota\u0144czy\u0107… To b\u0119dzie (ju\u017c z pewno\u015bci\u0105 jest) najbardziej kontrowersyjny fragment tej p\u0142yty. Chocia\u017c gdyby panowie wydali go na singlu to hit murowany (skojarzenia z „Another Brick In the Wall, Part 2” ca\u0142kiem na miejscu).<\/p>\n

Po trzech piosenkach kolejny jest „Red baron” – jeden z dw\u00f3ch intrumentalnych kawa\u0142k\u00f3w; piekielnie mroczny, do\u0142uj\u0105cy, z perkusj\u0105 wzi\u0119t\u0105 jakby z „B’boom” King Crimson i dziwnymi nieokre\u015blonymi odg\u0142osami w tle.<\/p>\n

„Bunsho” to piosenka o pisarzu japo\u0144skim Akutagawie; na podstawie jego powie\u015bci Kurosawa nakr\u0119ci\u0142 „Rashomona”. „Bunsho” to te\u017c tytu\u0142 jednej z nowel tego pisarza oraz japo\u0144ska epoka historyczna trwaj\u0105ca mi\u0119dzy 1466 a 1467. Zesp\u00f3\u0142 uraczy\u0142 nas \u015brednim tempem w postaci cie\u017ckiego, rockowego utworu z lekko przybrudzonymi i snuj\u0105cymi si\u0119 partiami gitar, podk\u0142adem organ\u00f3w oraz ca\u0142\u0105 mas\u0105 kapitalnie bij\u0105cej po uszach perkusji; na ko\u0144cu mo\u017cna doszuka\u0107 si\u0119 nawet jakich\u015b strz\u0119p\u00f3w sol\u00f3wki Hammilla na gitarze.<\/p>\n

„Snake Oil” to pogmatwany kawa\u0142ek o dw\u00f3ch obliczach. Pierwsze z nich to pogodny organowy wst\u0119p i weselszy wokal Hammilla; drugie oblicze to twardo brzmi\u0105cy fortepian, beznami\u0119tny \u015bpiew, brud organowy oraz ataki gwa\u0142townej perkusji i og\u00f3lne „zatrzymanie” akcji muzycznej; ten mroczniejszy nastr\u00f3j narasta i narasta a\u017c do znowu przyjemniejszego (jak na pocz\u0105tku) zako\u0144czenia.<\/p>\n

„Splink” – drugi instrumentalny utw\u00f3r; nastrojowy (ale nie pogodny) z gitar\u0105 troch\u0119 w stylu Shadows i wtr\u0105caj\u0105cymi si\u0119 klawiszami o barwie klawesynu; Evans si\u0119 te\u017c si\u0119 musia\u0142 tu napracowa\u0107 b\u0119bni\u0105c swoje partie.<\/p>\n

„Embrassing Kid” zachwyca swoj\u0105 tradycyjn\u0105, rockow\u0105 prostot\u0105; my\u015bl\u0119, \u017ce to t\u0119sknota do K-Group, no bo ten fajny riff gitary, czysto brzmi\u0105cy bas. Po prostu rock. W ko\u0144c\u00f3wce Hammill roz\u015bpiewuje si\u0119 wielog\u0142osami przez co piosenka nabiera nieco innego wymiaru.<\/p>\n

„Medusa” – znowu zmiana nastroju – pos\u0119pna, monotonna piosenka, z niez\u0142ymi klawiszowo-gitarowymi motywami, z jak\u0105\u015b mechaniczn\u0105 perkusja i g\u0142osem Hammilla przepe\u0142nionym beznadziej\u0105.<\/p>\n

„Mr Sands” (tytu\u0142 by\u0107 mo\u017ce nawi\u0105zuje do zdania wypowiadanego na dworcach i w innych miejscach publicznych „Would Inspector Sands please investigate a '1A’ on 'four'”; oznacza ono ni mniej ni wi\u0119cej tylko to, \u017ce lepiej uda\u0107 si\u0119 ku wyj\u015bciu; jest podejrzenie zamachu) – rozpoczyna si\u0119 ch\u00f3rem hammillowskich wokali, kt\u00f3re wprowadzaj\u0105 nas w t\u0119 nieco (mimo tytu\u0142u) pogodniejsz\u0105 piosenk\u0119; ale dla mnie to tylko zwyk\u0142a piosenka.<\/p>\n

W „Smoke” pocz\u0105tkowo s\u0142ycha\u0107 tylko stukanie fortepianu, a potem dzieje si\u0119 troch\u0119 wi\u0119cej – mamy niby dyskotekowy rytm i znowu kapitalne klawisze z szeptanym, nieznacznie „postrz\u0119pionym” (stereo si\u0119 k\u0142ania), a potem normalnym wokalem Hammilla.<\/p>\n

„Smoke” p\u0142ynnie przechodzi w „5533” – bardziej zakr\u0119cony, skomplikowany, g\u0119sty, z lekko jazzuj\u0105cymi partiami basu i perkusji. W refrenie Hammill znowu wymienia jakie\u015b liczby.<\/p>\n

„All Over the Place” – znowu ten klawesynowy motyw, kt\u00f3ry wraz z fortepianem wspaniale gra unisono; potem utw\u00f3r si\u0119 rozkr\u0119ca, mamy kilku Hammill\u00f3w \u015bpiewaj\u0105cych, mamy i spokojniejsze momenty bez perkusji, a zako\u0144czenie organowo-gitarowe ju\u017c troch\u0119 lepsze. Utw\u00f3r za pierwszym razem mo\u017ce troch\u0119 razi\u0107 i „nie wchodzi od razu”, ale trzeba go wi\u0119cej razy pos\u0142ucha\u0107, by wychwyci\u0107 wi\u0119cej.<\/p>\n

Podsumowuj\u0105c troch\u0119 szkoda, \u017ce zesp\u00f3\u0142 nie pokusi\u0142 si\u0119 o wi\u0119cej partii instrumentalnych, o wyd\u0142u\u017cenie jakimi\u015b sol\u00f3wkami kr\u00f3tkich utwor\u00f3w. Lecz tym razem nie o to chyba chodzi\u0142o; VDGG po prostu nie ogl\u0105da si\u0119 do ty\u0142u, nie kopiuje siebie, nie nagrywa dw\u00f3ch album\u00f3w takich samych czy te\u017c takich jakie oczekiwaliby fani b\u0105d\u017a dziennikarze i krytycy. Zesp\u00f3\u0142 idzie do przodu w\u0142asn\u0105 drog\u0105, rozwija si\u0119, wci\u0105\u017c poszukuje dla siebie odpowiedniej drogi. I dlatego obcowanie z ka\u017cdym nowym albumem zespo\u0142u wci\u0105\u017c przynosi s\u0142uchaczowi kolejn\u0105 porcj\u0119 zaskocze\u0144. Nie jest to p\u0142yta \u0142atwa w odbiorze – nie podoba si\u0119 od razu. Ja po pierwszym ods\u0142uchu by\u0142em lekko skonternowany. Nie wiedzia\u0142em co my\u015ble\u0107. Ale po wielokrotnym przes\u0142uchaniu uwa\u017cam, \u017ce Hammill, Banton i Evans nadal tworz\u0105 doskona\u0142\u0105 muzyk\u0119 – mo\u017ce „A Grounding In Numbers” nie jest arcydzie\u0142em na miar\u0119 „H To He” czy „Still Life” – ale jest p\u0142yt\u0105 bardzo dobr\u0105; p\u0142yt\u0105 zawieraj\u0105c\u0105 ca\u0142y wachlarz stylistyczny utwor\u00f3w, kt\u00f3re na pierwszy rzut oka (ucha) mog\u0105 wydawa\u0107 si\u0119 zbitkiem r\u00f3\u017cnorodno\u015bci i eklektyzmu. Nic z tego – „A Grounding In Numbers” to zwarta, r\u00f3wna i naprawd\u0119 \u015bwietna p\u0142yta \u015bwietnego zespo\u0142u. Mam nadziej\u0119, \u017ce to nie ostatnie s\u0142owo VDGG; \u017ce za 3 lata (oby szybciej!) znowu nas czym\u015b zaskoczyli…<\/p>\n

ceizurac<\/em><\/p>\n

Polska recenzja nr 2:<\/strong>
\nProsz\u0119 pa\u0144stwa! Nowy album VdGG. Od czego by to zacz\u0105\u0107? Og\u00f3lnie m\u00f3wi\u0105c jest to album zawieraj\u0105cy wiele element\u00f3w i brzmie\u0144 znanym nam z Trisectora. Ale i wiele rzeczy dla zespo\u0142u zupe\u0142nie nowych, kt\u00f3rych nie da si\u0119 por\u00f3wna\u0107 z niczym czego do tej pory dokonali. Mam tez dziwne (ale mo\u017ce wcale nie) wra\u017cenie, \u017ce s\u0142ysz\u0119 tu motywy muzyczne ze znanych mi dobrze legendarnych utwor\u00f3w nie b\u0119d\u0105cych utworami Graff\u00f3w.
\nAle po kolei. Mam tu a\u017c 6 faworyt\u00f3w i od pierwszego z nich rozpoczyna si\u0119 album.
\n„Your Time Starts Now” to przepiekana ballada przypominaj\u0105ca troch\u0119 „Final Reel” z Trisectora ale jest znacznie lepsza!. Banton znakomicie imituje w nim saksofon i mo\u017cna odnie\u015b\u0107 wra\u017cenie, \u017ce to Jaxon by\u0142 w studiu. Kawa\u0142ek idealny na pozytywne wej\u015bcie w dzie\u0144 – tak – jego wyd\u017awi\u0119k muzyczny powoduje u\u015bmiech na twarzy. Oczywi\u015bcie u\u015bmiech sympatii a nie \u015bmieszno\u015bci.
\n„Mathematics” to do\u015b\u0107 smutna ballada w kt\u00f3rej mocno s\u0142yszalne s\u0105 instrumenty klawiszowe. Dobry utw\u00f3r.
\nDalej mamy „Highly Strung”. To jest poprawiona wersja „Drop Dead z Trisectora”. I to znacznie poprawiona, bo „Drop Dead” nie mog\u0119 s\u0142ucha\u0107. A „Highly Strung” to progresywna zabawna piosenka.
\nI tu przejd\u0119 sobie do moich spostrze\u017ce\u0144 na temat motyw\u00f3w muzycznych ze znanych mi starych dobrych p\u0142yt rockowych. Wst\u0119p do tego kawa\u0142ka (motyw basowy) jest \u017cywcem wyj\u0119ty z kompozycji zespo\u0142u Wishbone Ash „Underground” z albumu „Number the Brave” (1981) Ale na tym podobie\u0144stwo si\u0119 ko\u0144czy.
\nDalej mamy instrumentalny przerywnik „Red Baron”. To kr\u00f3tka, mroczna kompozycja w kt\u00f3rej uwag\u0119 przykuwaj\u0105 2 rzeczy: Gra Evansa na b\u0119bnach (mam wra\u017cenie, \u017ce utw\u00f3r powsta\u0142 tylko po to, \u017ceby Guy sobie m\u00f3g\u0142 pob\u0119bni\u0107 na pierwszym planie) oraz motywy grane przez Hammilla (gitara) i Bantona (organy)
\nI znowu – Ja tu s\u0142ysz\u0119 s\u0142ynny motyw z utworu „Exposure” Frippa\/Gabriela. Ale ten fragment p\u0142yty nie jest ciekawy jak dla mnie, mog\u0142o by go nie by\u0107.
\nAle po nim czeka nas 10 minut rozkoszy! W 2 utworach (chyba najlepszych).
\nPierwszy to „Bunsho” – Arcydzie\u0142o! Znakomita gitara elektryczna Hammilla wysuwa si\u0119 tu na pierwszy plan, kojarzy\u0107 si\u0119 mo\u017ce z jego najlepszymi solowymi dokonaniami. Sam utw\u00f3r jest smutny i dramatyczny, ale dynamiczny. Hammill krzyczy i gra na gitarze brzmi\u0105cej niczym z jego solowego albumu „Roaring Forties” (1994)
\nEvans robi cuda na b\u0119bnach i Banton w pewnym momencie gra, jakby \u015bwiat mia\u0142 si\u0119 sko\u0144czy\u0107 za chwil\u0119.
\nA potem „Snake Oil”. Ludzie, trzymajcie mnie! Genialna rzecz! Zaczyna si\u0119 od „para-weso\u0142ego” motywu na instrumentach klawiszowych. Wype\u0142niony jest mocnym wysokim „pomno\u017conym” (pH-fani wiedz\u0105 o czym m\u00f3wi\u0119) wokalem. Czego brakowa\u0142o mi na Trisectorze. I jest do\u015b\u0107 weso\u0142o ironiczno-progresywnie. Tak jest do drugiej minuty, a potem zmiana. Mamy motywy niemal\u017ce wyci\u0105gni\u0119te z utworu „Over the Hill”. I na Koniec wracamy to motywu z pocz\u0105tku kompozycji.
\nPotem jest numer Splink, kolejny instrumentalny. „Red Baron” by\u0142, \u017ceby Evans sobie pogra\u0142, a ten to pole popisu dla calego Power Trio pod koniec utworu. Nie napisz\u0119, \u017ce jest niepotrzebny (chocia\u017c w sumie jest :D)
\n„Embarassing Kid” – Boj\u0119 si\u0119, \u017ce cze\u015b\u0107 fan\u00f3w VDGG powie: Embarassing Van Der Graaf… Ja z pewno\u015bci\u0105 tak nie powiem. To nowa jako\u015b\u0107 w tym zespole znowu progresywna „piosenka”, tyle, \u017ce nieco ci\u0119\u017csza od „Highly Strung” i jakby powa\u017cniejsza? (cokolwiek to znaczy). Gitary w nim przypominaj\u0105 troch\u0119 Led Zeppelin i ca\u0142kowicie dominuj\u0105 ? nie ma tu organ Bantona.
\nA potem prawdziwa pere\u0142ka – „Meduza”. To tylko 2 minuty i 12 sekund. Ale przepi\u0119kna dramatyczna, wr\u0119cz do\u0142uj\u0105ca ballada. Czuje niedosyt, \u017ce to tylko 2:12 ale i tak jest to m\u00f3j faworyt numer 4.
\nA zaraz potem faworyt numer 5! „Mr. Sands”. Super numer.
\nDalej „Smoke”. VdGG w stylu funky.
\nPotem nast\u0119puje po\u0142\u0105czony z nim „5533”. I to jest co\u015b, o czym musz\u0119 troch\u0119 napisa\u0107. Najwi\u0119ksze zaskoczenie tego albumu, jak dla mnie. Niemal\u017ce awangardowy kawa\u0142ek, gitary w nim kojarz\u0105 mi si\u0119 w nim z tymi w utworze „Neurotica” King Crimson (album „Beat”, 1982) Pozbawiony linii melodycznej, w kt\u00f3rej Hammill wy\u015bpiewuje tytu\u0142owe cyfry z olbrzymim obrzydzeniem w g\u0142osie. Kawa\u0142ek „brzydki” i maj\u0105cy by\u0107 troch\u0119 niezno\u015bnym ze spor\u0105 dawk\u0105 agresji.
\nNo, ale jak przebrniemy przez „5533”, to czeka nas prawdziwa nagroda! O TAK! „All Over The Place” to 6 wybitny fragment na albumie. To juz tradycja, \u017ce ostanie utwory na p\u0142ytach Hammilla i VDGG sa imponuj\u0105ce. Nie mog\u0142o by\u0107 inaczej tak\u017ce tym razem! Motyw przewodni tego utworu przypomina „Whaling Stories” Procol Harum. No, mo\u017ce zako\u0144czenie kompozycji lekko rozczarowywuje, bo oczekuje si\u0119 jakiego „\u0142ubudu” (bo klimat jest tak podnios\u0142y), a muzycy po prostu przestaj\u0105 gra\u0107.
\nGIN to p\u0142yta ludzi poszukuj\u0105cych, wci\u0105\u017c maj\u0105cych optymizm i rado\u015b\u0107 tworzenia. Ci panowie jeszcze nie raz poka\u017c\u0105, na co ich sta\u0107.
\nA Ja? No c\u00f3\u017c… Ja jestem… Uziemiony!<\/p>\n

Polset (Micha\u0142 Sz.)<\/em><\/p>\n

Polska recenzja nr 3:<\/strong>
\nPrawie 3 lata po ukazaniu si\u0119 bardzo dobrego (mimo ma\u0142ych brak\u00f3w) albumu „Trisector”, grupa Van Der Graaf Generator niczym postrzelony orze\u0142 zdobycz, wypu\u015bci\u0142a na rynek swoj\u0105 kolejn\u0105 p\u0142yt\u0119
\n„A Grounding in Numbers”.
\nOk\u0142adka tego wydawnictwa, szczeg\u00f3lnie ogl\u0105dana z daleka i w z\u0142ym \u015bwietle, mo\u017ce si\u0119 skojarzy\u0107 z p\u0142yt\u0105 „Beat” grupy King Crimson.
\nEcha dawnych, zat\u0119ch\u0142ych jak powietrze w latrynie popowych klimat\u00f3w z lat 80 wydaj\u0105 si\u0119 odzywa\u0107 tak\u017ce, gdy zobaczymy nazwisko Hugh Padghama, kt\u00f3ry wprawdzie album (pono\u0107) tylko zmiksowa\u0142, jednak aura go otaczaj\u0105ca ma jak wida\u0107 destrukcyjny wp\u0142yw na ci\u0105gle (jednak) potrafi\u0105cych gra\u0107 i komponowa\u0107 muzyk\u00f3w VdGG.
\nP\u0142yta nie jest tragicznie z\u0142a; wydaje si\u0119 jednak, i\u017c jest to zbi\u00f3r kilku ciekawych kompozycji wymieszanych niczym zaprawa w betoniarce z utworami s\u0142abymi lub nawet masakrycznie beznadziejnymi.<\/p>\n

Album rozpoczyna spokojny i nawet interesuj\u0105cy utw\u00f3r „Your Time Starts Now”. Jest to ca\u0142kiem dobra kompozycja, snuj\u0105ca si\u0119 niczym babie lato w powietrzu. Typowy, dobry numer VdGG, a mo\u017ce nawet bardziej Hammilla solo. Nie zwiastuje on dramatu, jakiego do\u015bwiadczymy po\u017aniej.
\nKolejna kompozycja to „Mathematics”, z tekstem inspirowanym s\u0142awn\u0105 r\u00f3wno\u015bci\u0105 Eulera. Tekst (jak zwykle u PH) jest \u015bwietny, a sama warstwa muzyczna tak\u017ce mo\u017ce si\u0119 podoba\u0107. Nie jest to najlepszy utw\u00f3r na p\u0142ycie, lecz znajduje si\u0119 na (niestety kr\u00f3tkiej) li\u015bcie kompozycji wartych uwagi na GiN (bo taki skr\u00f3t przyja\u0142 si\u0119 na naszym forum).
\nNumer 3 to „Highly Strung”. Zdecydowanie najbardziej kontrowersyjna kompozycja na tym albumie. Jest to mieszanka ohydnych popowych klimat\u00f3w (pocz\u0105tek, refren i zako\u0144czenie) oraz na pierwszy rzut ucha interesuj\u0105cych zwrotek i riff\u00f3w granych przez Hammilla. Ca\u0142o\u015b\u0107 jest jednak odpychaj\u0105ca jak zawarto\u015b\u0107 \u017co\u0142\u0105dka padlino\u017cercy i wydaje si\u0119 by\u0107 pierwszym \u015bwiat\u0142em ostrzegawczym; nagle u\u015bwiadamiamy sobie, i\u017c ca\u0142a p\u0142yta mo\u017ce nie by\u0107 arcydzie\u0142em. Pomijam tu kwestie tekstowe, tekst Hammilla zawsze si\u0119 obroni, nawet gdyby wykonywa\u0142a go kapela discopolo „Ajpod” ze wsi Onucowo Szlacheckie.
\nJest to pierwszy niepotrzebny numer na tej p\u0142ycie. Szkoda, gdy\u017c mo\u017cnaby zrobi\u0107 z niego co\u015b znacznie ciekawszego, wystarczy\u0142oby usun\u0105\u0107 popowe fragmenty.<\/p>\n

Kolejna kompozycj\u0105 jest „Red Baron”. To instrumentalny przerywnik o bardzo mrocznym klimacie. Mamy tam Evansa na kot\u0142ach. I w sumie ci\u0119\u017cko co\u015b wi\u0119cej o tym napisa\u0107. Nie jest to kompozycja wysokich lot\u00f3w, sam (notabene \u015bwietny) perkusista nie wykazuje si\u0119 szczeg\u00f3ln\u0105 pomys\u0142owo\u015bci\u0105. Wygl\u0105da to troch\u0119 jak \u0107wiczenie gry na kacu, kacu bardzo z\u0142ym, st\u0105d mroczny klimat ca\u0142o\u015bci. Niepotrzebny utw\u00f3r numer dwa.<\/p>\n

Na szcz\u0119\u015bcie nast\u0119pny numer to genialny „Bunsho”. Obok utworu ostatniego (jeszcze lepszego) jest to najja\u015bniejszy fragment GiN. O bardzo dobrych utworach pisa\u0107 nie ma sensu, trzeba ich po prostu pos\u0142ucha\u0107.<\/p>\n

Potem mamy „Snake Oil”… W zasadzie jest to do\u015b\u0107 dobra kompozycja, ale jednak mo\u017cnaby j\u0105 „pouk\u0142ada\u0107” lepiej. Mo\u017ce sie wydawa\u0107, i\u017c jej po prostu nie doko\u0144czono, zostawiaj\u0105c j\u0105 w formie troch\u0119 zbyt prostej i nie do ko\u0144ca przemy\u015blanej. Ma ona jednak do\u015b\u0107 du\u017c\u0105 moc i mo\u017ce si\u0119 podoba\u0107.<\/p>\n

Nast\u0119pnie mamy „Splink”, kolejny wype\u0142niacz, motyw w nim u\u017cyty pojawi si\u0119 p\u00f3\u017aniej w utworze „Medusa”. Jest to jednak kolejny niepotrzebny utw\u00f3r interesuj\u0105cy jak rachunek z „Biedronki” sprzed 6 miesi\u0119cy.<\/p>\n

Jednak b\u0119dzie jeszcze gorzej… A to za spraw\u0105 „Embarassing Kid”. Jest to prosta i surowa kompozycja troch\u0119 w klimacie „Nadira”, jednak moim zdaniem zupe\u0142nie nieudana. Jest po prostu m\u0119cz\u0105ca i r\u00f3wnie ma\u0142o interesuj\u0105ca jak zdech\u0142y pies pod stert\u0105 li\u015bci jesienn\u0105 por\u0105. Niepotrzebny numer, kolejny i niestety nie ostatni.<\/p>\n

Nast\u0119pna jest „Medusa”, \u015bwietna i bardzo mroczna kompozycja, niestety do\u015b\u0107 kr\u00f3tka. Po usuni\u0119ciu perkusji pasowa\u0142aby np. na „Thin Air” Hammilla. Numer jak najbardziej potrzebny, szkoda, \u017ce nie ma ich wi\u0119cej.<\/p>\n

No to s\u0142uchamy dalej: „Mr. Sands”… Utw\u00f3r ciekawy, jednak z do\u015b\u0107 denerwuj\u0105c\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105, kt\u00f3r\u0105 mo\u017cna nazwa\u0107 refrenem. Ca\u0142o\u015b\u0107 staje si\u0119 przez to troch\u0119 za bardzo „przebojowa” jak na m\u00f3j gust. Nie przepadam zbytnio za tym utworem, chocia\u017c mo\u017ce si\u0119 on podoba\u0107.<\/p>\n

Niestety kolejnym numerem jest ohydny „Smoke”… Utw\u00f3r r\u00f3wnie denerwuj\u0105cy jak „Highly Strung”, muzycznie nawet gorszy od tego pierwszego. To ju\u017c nawet nie jest dno i 6 metr\u00f3w mu\u0142u, jest to po prostu definicja okre\u015blenia „muzyczna beznadzieja”. My\u015ble, \u017ce pasowa\u0142by on na przyk\u0142ad na p\u0142yt\u0119 „Skin” Hammilla, bezdenne szambo przy tym czym\u015b pachnie jak najlepsza paryska perfumeria.<\/p>\n

W tym miejscu wy\u0142\u0105czamy p\u0142yt\u0119 i udajemy si\u0119 na pi\u0119ciogodzinny spacer, ewentualnie (dla uspokojenia) uk\u0142adamy 5678 elementowe puzzle z ok\u0142adk\u0105 „GiN”.<\/p>\n

Nie pomo\u017ce nam to jednak zbytnio, poniewa\u017c po ponownym w\u0142\u0105czeniu p\u0142yty zaatakuje nas utw\u00f3r „5533”. Na pocz\u0105tku wydaje on si\u0119 ciekawy, jednak jego dalsze s\u0142uchanie przypomina usuwanie „butaprenu” z r\u0105k. S\u0105 poza tym chyba ciekawsze tematy od telefonu kom\u00f3rkowego Nokia (bo o to chodzi w tytule), np. odrdzewianie tasaka po babci lub trucie much rumu\u0144skim \u015brodkiem biodegradowalnym. Ale to ju\u017c ostatni niepotrzebny utw\u00f3r.<\/p>\n

Po kolejnym u\u0142o\u017ceniu puzzli lub powrocie ze spaceru w\u0142\u0105czamy ponownie p\u0142yt\u0119 i dostajemy nagrod\u0119 – genialny numer „All Over The Place”, kt\u00f3ry razem z „Bunsho” wyr\u00f3\u017cnia si\u0119 na tej p\u0142ycie jak wrak Jeepa na \u015brodku pustyni. Utw\u00f3r jest tak doskona\u0142y, i\u017c jestem zbyt t\u0119pa, aby go opisa\u0107. Zainteresowanych odsy\u0142am do innych recenzji.<\/p>\n

Orze\u0142 zwany VdGG jest ranny, ale nadal \u017cyje. Mam nadziej\u0119, \u017ce nie jest to rana \u015bmiertelna i przy okazji nast\u0119pnej p\u0142yty wzbije si\u0119 w b\u0142\u0119kitne, progresywne przestworza. Jak na razie le\u017cy uziemiony w brudnej ka\u0142u\u017cy obok cementowni.<\/p>\n

Reasumuj\u0105c: „A Grounding in Numbers” jest najs\u0142absz\u0105 p\u0142yt\u0105 VdGG, kupujesz j\u0105 na w\u0142asne ryzyko!!!<\/p>\n

Desdemona<\/em><\/p>\n

\"Poprzednia<\/a><\/p>\n

\"Kolejna<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

1. Your Time Starts Now [4:14] 2. Mathematics [3:38] 3. Highly Strung [3:36] 4. Red Baron [2:23] 5. Bunsho [5:03] 6. Snake Oil [5:21] 7. Splink [2:37] 8. Embarassing Kid [3:07] 9. Medusa [2:12] 10. Mr. Sands [5:22] 11. Smoke … Czytaj dalej →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":384,"menu_order":12,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"sidebar-page.php","meta":{"_sitemap_exclude":false,"_sitemap_priority":"","_sitemap_frequency":"","footnotes":""},"class_list":["post-450","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/450","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=450"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/450\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1968,"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/450\/revisions\/1968"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/384"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=450"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}