{"id":434,"date":"2013-03-30T02:50:08","date_gmt":"2013-03-30T01:50:08","guid":{"rendered":"http:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/?page_id=434"},"modified":"2021-08-20T21:55:45","modified_gmt":"2021-08-20T19:55:45","slug":"3-h-to-he-who-am-the-only-one-1970","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/dyskografia-studyjna-vdgg\/3-h-to-he-who-am-the-only-one-1970\/","title":{"rendered":"3. H to He, Who am the Only One (1970)"},"content":{"rendered":"

\"Ok\u0142adka\"1. Killer (Hammill\/Banton\/Smith) [8:07] \"Tekst<\/a>
\n(Manchester, 1968)
\n2. House with no Door (Hammill\/Jackson) [6:03] \"Tekst<\/a> \"Przek\u0142ad\"<\/a>
\n(Fawley Road, 1970)
\n3.The Emperor in his War Room [9:04] \"Tekst<\/a>
\n(Fawley Road\/Derby, 1970)
\ni) The Emperor (Hammill)
\nii) The Room (Hammill)
\n4.Lost [11:13] \"Tekst<\/a>
\n(Fawley Road\/Derby, 1970)
\ni) The dance in sand and sea (Hammill)
\nii) The dance in frost (Hammill)
\n5.Pioneers over c (Hammill\/Jackson) [12:05] \"Tekst<\/a>
\n(Fawley Road, 1970)<\/p>\n

6.Squid 1\/Squid 2\/Octopus (2005 tylko remaster)
\n(Southampton, 1967)
\n7.The Emperor in his War Room (2005 tylko remaster)
\n(Fawley Road\/Derby, 1970)
\n[Pierwsza wersja]<\/p>\n

Muzycy:
\nPeter Hammill – wokal, gitara akustyczna
\nHugh Banton – organy, fortepian, bas, ch\u00f3rki
\nGuy Evans – perkusja, kot\u0142y, instrumenty perkusyjne
\nDavid Jackson – saksofony, flet, ch\u00f3rki
\nRobert Fripp – gitara elektryczna w „Emperor…”
\nNic Potter – bas w „Killer”, „Emperor…”, „Lost”<\/p>\n

Polska recenzja nr. 1:<\/strong>
\nTrudno jest mi zabra\u0107 si\u0119 za recenzj\u0119 p\u0142yty, kt\u00f3r\u0105 odbieram w tak emocjonalny spos\u00f3b. P\u0142yty, kt\u00f3ra mimo swej niepodwa\u017calnej genialno\u015bci nie jest zawsze doceniana. \u015awietna nast\u0119pna p\u0142yta przy\u0107mi\u0142a niew\u0105tpliwy geniusz omawianego kr\u0105\u017cka.
\nCo czyni w mojej opini H to He, Who Am the Only One p\u0142yt\u0105 genialn\u0105?
\nNa pewno ekspresyjny wokal Hammilla – wizyt\u00f3wka zespo\u0142u, tylko czy jest to czynnik, kt\u00f3ry czyni t\u0119 p\u0142yt\u0119 oryginaln\u0105? Przecie\u017c pi\u0119knych, przeszywaj\u0105cych ca\u0142e cia\u0142o wokaliz jest od groma na ka\u017cdej p\u0142ycie.
\nOt\u00f3\u017c dw\u00f3jka instrumentalist\u00f3w w szczytowej formie, zawsze stoj\u0105cych nieco z boku czyni \u00f3w album dzie\u0142em doskona\u0142ym. Ile\u017c emocji znajduje si\u0119 w rozwibrowanych sol\u00f3wkach Jacksona i czym by\u0142aby muzyka VdGG bez modulowanego d\u017awi\u0119ku Hammond\u00f3w Bantona? Ta dw\u00f3jka jest te\u017c w g\u0142\u00f3wnej mierze odpowiedzialna za eksperymenty na p\u0142ytach. Eksperymenty kontrastuj\u0105c ze spokojnymi, melodyjnymi fragmentami daj\u0105 nam niezapomniane prze\u017cycia. Pozorny chaos od zawsze by\u0142 jedn\u0105 z broni ekipy Petera Hammilla.
\nSzczytowy poziom tego zabiegu muzycy osi\u0105gn\u0119li na tej oraz nast\u0119pnej p\u0142ycie. Wirtuozeria muzyk\u00f3w, wokal Hammilla, oraz eksperymenty nie by\u0142yby niczym, gdyby kto\u015b nie potrafi\u0142 ich u\u017cy\u0107 w odpowiedni spos\u00f3b. Na tym polega wielko\u015b\u0107 Hammilla. Po\u0142\u0105czy\u0142 wszystkie atuty, wszystkie elementy, kt\u00f3re tworz\u0105 VdGG zespo\u0142em wybitnym, dodaj\u0105c do tego pi\u0119kne melodie.
\nPo dw\u00f3ch pierwszych bardzo dobrych, acz nie genialnych p\u0142ytach Hammill w pe\u0142ni objawi\u0142 sie jako doskona\u0142y kompozytor.
\nZesp\u00f3\u0142 umiej\u0119tnie u\u0142o\u017cy\u0142 kompozycje w taki spos\u00f3b, by s\u0142uchacz rozlu\u017ani\u0142 si\u0119, wszed\u0142 w klimat p\u0142yty, a dopiero p\u00f3\u017aniej serwuj\u0105c mu wszystkie swoje awangardowe pomys\u0142y.
\nRozpoczynaj\u0105cy p\u0142yt\u0119 „Killer” to solidny rocker, z charakterystycznym saksofonowym riffem. Zesp\u00f3\u0142 wolno przy\u015bpiesza, wokal Hammilla staje si\u0119 stopniowo coraz bardziej zadziorny. W po\u0142owie utworu zesp\u00f3\u0142 traci g\u0142\u00f3wny temat, Banton serwuje nam frapujace d\u017awi\u0119ki. Zaraz po nim g\u0142\u00f3wn\u0105 rol\u0119 gra saksofon Jacksona, amelodyczne d\u017awi\u0119ki saxu trzyma w ryzach Banton. Zesp\u00f3\u0142 wraca do tematu g\u0142\u00f3wnego, Hammill wk\u0142ada w wokal jeszcze wi\u0119cej emocji.
\nHouse With No Door, jedna z najpi\u0119kniejszych ballad jakiego dane mi by\u0142o s\u0142ysze\u0107. Jeden z tych utwor\u00f3w, kt\u00f3re wywo\u0142uj\u0105 na mojej sk\u00f3rze dreszcze. Dzi\u0119ki takim utworom Hammill sta\u0142 si\u0119 moim ulubionym wokalist\u0105. Z prostej piosenki potrafi wyci\u0105gn\u0105c a\u017c tyle emocji. Poetycki tekst tylko pot\u0119guje i tak ju\u017c piorunuj\u0105cy, efekt.
\nKolejny utw\u00f3r – The Emperor In His War Room – to psychodelia w najczystszej postaci. Oniryczne fragmenty „gryz\u0105” si\u0119 z brudnymi, czasami wykrzyczanymi wokalizami Hammilla i ostr\u0105 gr\u0105 zespo\u0142u. Sol\u00f3wka Frippa to majstersztyk, szkoda \u017ce nie zagra\u0142 w innych utworach.
\nLost jest utworem szczeg\u00f3lnym. VdGG zmie\u015bci\u0142 w tych jedenastu minutach wi\u0119cej emocji ni\u017c tuzy wsp\u00f3\u0142czesnego rocka na ca\u0142ych p\u0142ytach!
\nUtw\u00f3r ten ma wszystkie czynniki, o kt\u00f3rych pisa\u0142em we wst\u0119pie. Poziom ekspresji nabiera tempa osi\u0105gaj\u0105c swoje apogeum w ko\u0144c\u00f3wce – podczas jak\u017ce prostego wyznania Hammilla – konwulsj\u0119 si\u0119gaj\u0105 zenitu! Czyste pi\u0119kno, dla takich utwor\u00f3w warto zg\u0142\u0119bia\u0107 si\u0119 w stary art rock.
\nUtw\u00f3r zamykaj\u0105cy album to zwrot o 180 stopni. To muzyka pe\u0142na specyficznych d\u017awi\u0119k\u00f3w, czasami muzyce bli\u017cej do free jazzu ni\u017c do progresji. Mimo tego nawet wielbicielowi pi\u0119knych melodii, jakim jestem, s\u0142ucha sie tego wybornie.
\nFanom VdGG nie musz\u0119 tego albumu poleca\u0107, ba, nawet starym fanom art rocka.
\nZ ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 mog\u0119 go jednak poleci\u0107 osobom dopiero zaczynaj\u0105cym swoj\u0105 przygod\u0119 z rockiem progresywnym.<\/p>\n

Dajanek<\/em><\/p>\n

Polska recenzja nr. 2:<\/strong>
\nDla mnie najlepsza p\u0142yta VDGG. Naj\u015bwie\u017csza, najbardziej szalona i jeszcze wtedy bardzo basowa (Potter i Banton daj\u0105 czadu jak si\u0119 patrzy).
\nM\u00f3g\u0142bym jeszcze doda\u0107, \u017ce to prawie koncept album, bo teksty traktuj\u0105 o samotno\u015bci – ale z r\u00f3\u017cnych punkt\u00f3w widzenia.
\nW wersji podstawowej mamy 5 utwor\u00f3w, rozbudowanych, wielow\u0105tkowych i bardzo zr\u00f3\u017cnicowanych d\u017awi\u0119kowo i brzmieniowo.
\nPocz\u0105tek to „Killer” – rzeczywi\u015bcie prawdziwy to killer p\u0142yty – ostry, szybki, wr\u0119cz masakruj\u0105cy s\u0142uchacza psychodelicznym atakiem d\u017awi\u0119kowym. Jackson na saksofonie gra tak\u0105 sol\u00f3wk\u0119 – \u017ce czapki z g\u0142\u00f3w – instrument syczy, piszczy, atakuje nas z wszystkich stron (fenomenalne u\u017cycie efekt\u00f3w stereo). Banton te\u017c dorzuca organow\u0105 solow\u0105 parti\u0119 – jak nikt inny potrafi wydoby\u0107 z hammonda kosmos. Tekst o samotno\u015bci w oceanie mo\u017cna odbiera\u0107 wielorako.
\n„House With No Door” – Hammill zamkni\u0119ty w domu bez drzwi, bez nadziei, \u017ce kto\u015b go odwiedzi, bez problem\u00f3w? Tylko perkusja, genialny bas (szczeg\u00f3lnie pod koniec rewelacyjnie daje o sobie zna\u0107), fortepian i solo fletu…
\n„Emperor…” – samotno\u015b\u0107 wojennego tyrana; utw\u00f3r jest bardzo zr\u00f3\u017cnicowany, co rusz mamy zmiany tempa i pasjonuj\u0105ce pasa\u017ce dziwnych brzmie\u0144. I co ka\u017cdy wie – Fripp se zagra\u0142 solo na gitarce – idealnie wpisuj\u0105c si\u0119 w stylistyk\u0119.
\n„Lost” – m\u00f3j ponadczasowy faworyt tego albumu; ponad 11 minut samotno\u015bci na pustyniach – lodowej i piaskowej. Prawdziwy majstersztyk eklektyzmu brzmieniowego i maestrii Hammillowego wokalu… Mn\u00f3stwo partii saksofonu (nawet wr\u0119cz bardziej jazzowego ni\u017c rockowego). W ka\u017cdym razie zawsze si\u0119 bardzo wzruszam s\u0142ysz\u0105c ostatni wers utworu – 'te s\u0142owa wci\u0105\u017c nadchodz\u0105: kocham Ci\u0119…’.
\n„Pionieers Over C” – kosmiczna epopeja – zagubieni i samotni lecimy w bezkresy Wszech\u015bwiata. Utw\u00f3r rozpoczynaj\u0105 dziwne d\u017awi\u0119ki organ\u00f3w – wy\u0142aniaj\u0105ce si\u0119 jakby z czarnej dziury; potem mamy r\u00f3\u017cne kombinacje (graj\u0105cych momentami rewelacyjnie unisono) wszystkich mo\u017cliwych instrument\u00f3w. Klasyk.
\nW wersji remasterowanej mamy 2 niespodzianki – „Emperor (first version)” to nieznacznie si\u0119 r\u00f3\u017cni\u0105cy si\u0119 utw\u00f3r od orygina\u0142u – brak jest tu tylko sol\u00f3wki Frippa, kt\u00f3rego partie gra Jackson na flecie.
\nZa to „Squid 1 \/ Squid 2 \/ Octopus” to ponad 15 minut psychodeliczno-kosmicznego jazzrocka (troszk\u0119 w stylu ELP). Utw\u00f3r ten zosta\u0142 nagrany na \u017cywo (ale w studiu) i mia\u0142 by\u0107 wydany na 2-p\u0142ytowym wydaniu 'Pawn Hearts’.<\/p>\n

ceizurac<\/em><\/p>\n

\"Poprzednia<\/a><\/p>\n

\"Kolejna<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

1. Killer (Hammill\/Banton\/Smith) [8:07] (Manchester, 1968) 2. House with no Door (Hammill\/Jackson) [6:03] (Fawley Road, 1970) 3.The Emperor in his War Room [9:04] (Fawley Road\/Derby, 1970) i) The Emperor (Hammill) ii) The Room (Hammill) 4.Lost [11:13] (Fawley Road\/Derby, 1970) i) … Czytaj dalej →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":384,"menu_order":4,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"sidebar-page.php","meta":{"_sitemap_exclude":false,"_sitemap_priority":"","_sitemap_frequency":"","footnotes":""},"class_list":["post-434","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/434","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=434"}],"version-history":[{"count":11,"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/434\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1956,"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/434\/revisions\/1956"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/384"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=434"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}