{"id":386,"date":"2013-03-29T23:33:18","date_gmt":"2013-03-29T22:33:18","guid":{"rendered":"http:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/?page_id=386"},"modified":"2021-08-20T21:54:08","modified_gmt":"2021-08-20T19:54:08","slug":"1-the-aerosol-grey-machine-1969","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/dyskografia-studyjna-vdgg\/1-the-aerosol-grey-machine-1969\/","title":{"rendered":"1. The Aerosol Grey Machine (1969)"},"content":{"rendered":"

\"Ok\u0142adka\"1. Afterwards [4:58] \"Tekst<\/a>
\n(Hammill)<\/em>
\n2. Orthenthian St. (Part I) [2:23] \"Tekst<\/a>
\n(Hammill)<\/em>
\n3. Orthenthian St. (Part II) [3:53] \"Tekst<\/a>
\n(Hammill)<\/em>
\n4. Running Back [6:32] \"Tekst<\/a>
\n(Hammill)<\/em>
\n5. Into a Game [5:56] \"Tekst<\/a>
\n(Hammill\/Ellis\/Evans\/Banton)<\/em>
\n6. Aerosol Grey Machine [0:56] \"Tekst<\/a>
\n(Hammill)<\/em>
\n7. Black Smoke Yen [1:18]
\n(Ellis\/Evans\/Banton)<\/em>
\n8. Aquarian [8:27] \"Tekst<\/a>
\n(Hammill)<\/em>
\n9. Necromancer [3:30] \"Tekst<\/a>
\n(Hammill)<\/em>
\n10. Octopus [7:41] \"Tekst<\/a>
\n(Hammill)<\/em><\/p>\n

11. Giant Squid * [3:19]
\n(Hammill\/Ellis\/Evans\/Banton)<\/em>
\n12. Ferret & Featherbird ** [4:34]
\n(Hammill)<\/em>
\n13. People You Were Going To *** [2:44]
\n(Hammill)<\/em>
\n14. Firebrand *** [4:08]
\n(Hammill)<\/em><\/p>\n

Muzycy:
\nHugh Banton – fortepian, organy, ch\u00f3rki
\nKeith Ellis – bas, ch\u00f3rki
\nGuy Evans – perkusja, instrumenty perkusyjne
\nPeter Hammill – wokal, gitara akustyczna
\nJeff Peach – flet<\/p>\n

Uwagi:<\/p>\n

* Pierwsze ameryka\u0144skie wydanie LP (firmy Mercury) zawiera utw\u00f3r
\n„Giant Squid” zamiast utworu „Necromancer”<\/p>\n

** CD firmy „Fie Records” zawiera powy\u017csze utwory plus „Ferret And Featherbird”
\njako bonus.<\/p>\n

*** Na CD wydanym przez „Repertoire” brak „Squid One”, lecz zamieszczono
\ntam utwory „People You Were Going To” i „Firebrand”, pochodz\u0105ce z singla
\nwydanego w 1968 roku.<\/p>\n

\u0179r\u00f3d\u0142o: https:\/\/www.gaudela.net\/vdgg\/the_aerosol_grey_machine.html<\/a><\/p>\n

Polska recenzja:<\/strong>
\nStrasznie niedoceniona to p\u0142yta, zupe\u0142nie tego nie rozumiem. Brzmieniowo siedzi jeszcze do\u015b\u0107 mocno w latach 60-tych, i posiada nieodparty urok tej epoki. Pi\u0119kne melodie, dawka psychodelii – czyli cos dla mnie. P\u0142yta wyr\u00f3\u017cnia si\u0119 na tle innych opr\u00f3cz prostszych form przede wszystkim brakiem saksofonu, co mi wcale nie przeszkadza. Nie jest to TAMTEN progresywny Graaf ale pi\u0119kna muzyka zawsze si\u0119 obroni sama.
\nPierwsza strona jest o wiele bardziej piosenkowa od drugiej, ale te piosenki urzekaj\u0105. Cztery pierwsze utwory to taki do\u015bc beatlesowski VDGG – piekne melodie, troche naiwny klimat i raczej zwiez\u0142e formy ale urok niesamowity.
\nSzlachetnie piekne brzmienia, o wiele mi bli\u017csze ni\u017c np. brzmienie takiego „World Record”. Jenynym minusem jest troszke przyd\u0142ugie, wym\u0119czone jak na swoj\u0105 prosta konstrukcje – „Running Back” – dobrze sie s\u0142ucha, ale ko\u0144c\u00f3wke bym troszke przykr\u00f3ci\u0142. A mo\u017ce sie czepiam… w sumie zawsze s\u0142ucham pierwszej strony Aerosolu jednym tchem.
\nAle moge zrozumie\u0107, ze fan p\u00f3\u017aniejszych p\u0142yt zespo\u0142u oczekuje czego\u015b g\u0142\u0119bszego. Nie s\u0105 to wiekopomne kawa\u0142ki ale jako fan psychodelii, melodycznego uroku oraz brzmie\u0144 lat 60-tych bardzo je sobie cenie.<\/p>\n

Druga po\u0142owa to ju\u017c co\u015b troch\u0119 innego. „Aquarian” poprzedzony kr\u00f3tkim wstepem trwa juz 10 minut i naprawde przygniata, zw\u0142aszcza w ko\u0144c\u00f3wce, kt\u00f3ra potrafi zahipnotyzowa\u0107… Genialny Hammill (czy ja juz m\u00f3wi\u0142em, \u017ce to dla mnie najgenialniejszy wokalista na \u015bwiecie?), p\u00f3ki co na razie si\u0119 nie wysila, jak trzeba to potrafi za\u015bpiewa\u0107 lekko i szalenie melodyjnie.
\n„Necromancer” powoduje juz powazny dreszcz, robi si\u0119 troch\u0119 tajemniczo, a ostatnie niesamowite psychodeliczne chwile utworu (te pulsuj\u0105ce organy…), zapowiadaj\u0105 ju\u017c naprawde cos wielkiego, czuje si\u0119 \u017ce zaraz co\u015b wybuchnie…
\nI taki jest fina\u0142 – i\u015bcie wstrz\u0105saj\u0105cy!
\nDla mnie „Octopus” to najwspanialszy kawa\u0142ek ca\u0142ych 60-tych lat! Sorry Panowie Beatlesi i Zeppelini… Ten utw\u00f3r posiada dla mnie najgenialniejsz\u0105 partie organ\u00f3w jak\u0105 s\u0142ysza\u0142em w \u017cyciu!
\nZaczyna si\u0119 od basu by za chwile przywali\u0107 ob\u0142ednym po prostu organowym motywem niesamowicie nerwowo zagranym – CIAAAAARY, w dodatku Hammill wypruwa z siebie flaki czyli juz jestem za\u0142atwiony na kilka godzin i trudno bedzie doj\u015bc do siebie…
\nAle to nic, jak wszystko cichnie i na placu boju zostaja same organy – nie wiem ile jest takich MOMENT\u00d3W w ca\u0142ej historii muzyki, nie wiem, ale jak tego s\u0142ucham to juz nic dla mnie nie istnieje… Co za g\u0142\u0119bia… Powracaj\u0105ca ostrzejsza cz\u0119\u015b\u0107 kompozycji nie u\u0142atwia szybkiego zej\u015bcia na Ziemie, do samego ko\u0144ca jest tak diabelnie intensywnie, \u017ce trudno jest mi sie po tym otrz\u0105sn\u0105\u0107…
\nDla mnie „Octopus” to tuz obok „Latarnik\u00f3w” najwspanialszy utw\u00f3r w ca\u0142ym rozdziale pod nazwa Van Der Graaf Generator.
\nPod wp\u0142ywem emocji m\u00f3g\u0142bym napisa\u0107, \u017ce te 8 minut O\u015bmiornicy wole od ca\u0142ego bardzo przecie\u017c udanego „Still Life”… ale sie powstrzymam.
\nA organy w tym kawa\u0142ku s\u0105 kompletnie nie do przebicia przez kogokolwiek! Ten fina\u0142 wyra\u017anie zapowiada progrockowy kierunek, w kt\u00f3rym zespo\u0142 pod\u0105\u017cy na nast\u0119pnych p\u0142ytach – „Octopus” to jest taki pomost mi\u0119dzy pierwsz\u0105 a drug\u0105 p\u0142yt\u0105 – to jest jakby ci\u0105g\u0142o\u015b\u0107…<\/p>\n

Szkoda tylko, \u017ce ca\u0142y debiut Van Der Graaf Generator nie jest taki jak jego niedo\u015bcigniony fina\u0142, ale i tak jest dla mnie po prostu mistrzowska; jedynym zgrzytem jest kilkadzisi\u0105t sekund tytu\u0142owego utworu – przerywnika. A tak – szlachetne pi\u0119kno na pierwszej stronie, plus przygniataj\u0105ca emocjami strona druga z powalaj\u0105c\u0105 kulminacj\u0105, kt\u00f3rego nie da si\u0119 wymaza\u0107 z pami\u0119ci… to trzeba pokocha\u0107.<\/p>\n

Yer Blue<\/em><\/p>\n

\"Kolejna<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

1. Afterwards [4:58] (Hammill) 2. Orthenthian St. (Part I) [2:23] (Hammill) 3. Orthenthian St. (Part II) [3:53] (Hammill) 4. Running Back [6:32] (Hammill) 5. Into a Game [5:56] (Hammill\/Ellis\/Evans\/Banton) 6. Aerosol Grey Machine [0:56] (Hammill) 7. Black Smoke Yen [1:18] … Czytaj dalej →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":384,"menu_order":2,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"sidebar-page.php","meta":{"_sitemap_exclude":false,"_sitemap_priority":"","_sitemap_frequency":"","footnotes":""},"class_list":["post-386","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/386","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=386"}],"version-history":[{"count":23,"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/386\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1955,"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/386\/revisions\/1955"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/384"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=386"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}