{"id":233,"date":"2013-03-27T19:57:26","date_gmt":"2013-03-27T18:57:26","guid":{"rendered":"http:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/?page_id=233"},"modified":"2014-01-22T00:51:36","modified_gmt":"2014-01-21T23:51:36","slug":"35-consequences-2012","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/plyty-studyjne-ph\/35-consequences-2012\/","title":{"rendered":"35. Consequences (2012)"},"content":{"rendered":"

\"Ok\u0142adka\" 1. Eat my Words, Bite my Tongue [5:30] \"Tekst<\/a>
\n2. That Wasn’t What I Said [5:21] \"Tekst<\/a>
\n3. Constantly Overheard [4:18] \"Tekst<\/a>
\n4. New Pen-Pal [4:08] \"Tekst<\/a>
\n5. Close to Me [4:09] \"Tekst<\/a>
\n6. All the Tiredness [5:55] \"Tekst<\/a>
\n7. Perfect Pose [7:05] \"Tekst<\/a>
\n8. Scissors [5:23] \"Tekst<\/a>
\n9. Bravest Face [4:44] \"Tekst<\/a>
\n10. A Run of Luck [3:54] \"Tekst<\/a><\/p>\n

Wszystkie teksty i instrumenty: Peter Hammill.<\/p>\n

Polska recenzja:<\/strong>
\nSiedzisz sobie w ciemno\u015bci; s\u0142uchawki na uszach; i nadchodz\u0105. Gitary, r\u00f3\u017cne – bo akustyczne, elektryczne i basowa – gitary okr\u0105\u017caj\u0105 Twoj\u0105 g\u0142ow\u0119 coraz g\u0142o\u015bniej, g\u0142o\u015bniej.<\/p>\n

„Najlepiej nic nie m\u00f3wi\u0107”.<\/em><\/strong>
\nAle napisa\u0107 trzeba. Siedz\u0105c w ciemno\u015bci, s\u0142uchaj\u0105c przej\u0119tego g\u0142osu; p\u0142yn\u0105 niemelodie, p\u0142yn\u0105 pi\u0119kne s\u0142owa; g\u0142os – mimo swego wieku i czasu – nadal zachwyca i powoduje, \u017ce g\u0119sia sk\u00f3rka narasta i narasta.<\/p>\n

„Tego nie powiedzia\u0142em”.<\/em><\/strong>
\nNapisa\u0107 trzeba. Pomruki jakiego\u015b syntezatora; rytmiczne stukanie fortepianu.<\/p>\n

„Mo\u017cesz powtarza\u0107 to tak cz\u0119sto jak tylko chcesz, Ale nie zabrzmi to prawdziwie”<\/em><\/strong>
\nNapisa\u0107 trzeba. Ale nie potrafisz tego opisa\u0107; \u0142adne, przyjemne – jednak to nie jest to czego oczekujesz.<\/p>\n

„Konsekwencji mo\u017ce nie by\u0107”<\/em><\/strong>
\nNapisa\u0107 trzeba. Automat perkusyjny pojawia si\u0119 znik\u0105d i zaraz gitary zniewalaj\u0105 sw\u0105 przyjemn\u0105 prostot\u0105. Jest nawet kr\u00f3tkie echo sola.<\/p>\n

„Niebezpiecznie blisko”<\/em><\/strong>
\nNapisa\u0107 trzeba. Kilku \u015bpiewa z akompaniamentem fortepianu, s\u0105 blisko; ale i tak znikn\u0105.<\/p>\n

„Z\u0142ap si\u0119 ciemno\u015bci, tylko na chwil\u0119”<\/strong>
\n<\/em>Napisa\u0107 trzeba. Cudowne – bardzo przestrzenne, wr\u0119cz czyste i ostre – gitary; g\u0142os bardzo zm\u0119czony, rozpaczliwy, pr\u00f3buj\u0105cy jednak si\u0119 nie podda\u0107 ostateczno\u015bci; ale wiem, \u017ce nie da rady. Gitary nie maj\u0105 lito\u015bci i prowadz\u0105 go w ciemno\u015b\u0107.<\/p>\n

„Trzymaj\u0105 si\u0119 go bardzo blisko”<\/em><\/strong>
\nNapisa\u0107 trzeba. Niemelodyjna, d\u017awi\u0119kowa, „chora” melodia; ambientowo-atonalne ornamenty. Tak trzyma\u0107, tak ma by\u0107 – nostalgicznie; gitary basowej szept okraszany perkusjonaliami; wraca normalno\u015b\u0107 – zwyk\u0142a (niezwyk\u0142a?) melodia wsp\u00f3\u0142istniej\u0105cych ze sob\u0105 fortepianu\/gitary\/g\u0142osu; to ju\u017c nie to, nie tak ma by\u0107.<\/p>\n

„Jej ma\u0142y, g\u0142\u0119boko ukryty sekret”<\/em><\/strong>
\nNapisa\u0107 trzeba. Powoli si\u0119 ten sekret ukazuje – bas, a p\u00f3\u017aniej… wnikaj\u0105c Ci g\u0142\u0119boko w m\u00f3zg wierc\u0105ca, wkr\u0119caj\u0105ca si\u0119 gitara, uspokaja mimo wszystko; uspokaja, brutalnie uspokaja. Ten fortepian, organy czy co tam jeszcze jest (no\u017cyczki?), te\u017c uspokajaj\u0105; i widzisz krew powoli kapi\u0105c\u0105, sp\u0142ywaj\u0105c\u0105 po d\u0142oniach… Szkoda, \u017ce tak szybko ca\u0142a sp\u0142yn\u0119\u0142a wraz z muzyk\u0105, kt\u00f3rej chcia\u0142oby si\u0119 jeszcze i jeszcze. Niestety, to ju\u017c nie te czasy.<\/p>\n

„Oto jest godzina”<\/em><\/strong>
\nNapisa\u0107 trzeba. Weso\u0142o? Raczej nie; weselej w ka\u017cdym razie si\u0119 wydaje. Pozory myl\u0105. Sp\u0142ywa po tobie i nie pami\u0119tasz co to by\u0142o. Niewa\u017cne.<\/p>\n

„Jeste\u015b gotowy (ju\u017c)”<\/em><\/strong>
\nTylko fortepian; tylko g\u0142os – pe\u0142en zm\u0119czenia, rezygnacji (wie) i poddaniu si\u0119 temu co musi nast\u0105pi\u0107. Cisza bezwzgl\u0119dna; Tw\u00f3j czas nadchodzi. Czy nadejdzie? Mo\u017ce siedzi Ci na karku? Czujesz go.<\/p>\n

————————————————————–
\nLe\u017cysz w ciemno\u015bci i oczu nie mo\u017cesz otworzy\u0107.<\/em>
\n Pytanie kiedy?<\/em>
\n————————————————————–<\/p>\n

Muzyka jest tylko apendiksem (pokusa, by napisa\u0107 \u017ce niepotrzebnym jest wielka); ozdobnikiem s\u0142\u00f3w, kt\u00f3re Peter Hammill wy\u015bpiewuje z wielkim pietyzmem; s\u0142\u00f3w bardzo znacz\u0105cych mamy na albumie wiele; w\u0142a\u015bciwie trzeba by przepisa\u0107 wszystkie teksty – i tak nie oddadz\u0105 one sensu tego co mia\u0142 poeta na my\u015bli. A o czym poeta \u015bpiewa? Zgodnie z tytu\u0142em p\u0142yta jest w pewnym sensie o konsekwencjach naszego post\u0119powania. Mamy znane ju\u017c z wcze\u015bniejszych tekst\u00f3w nawi\u0105zania do braku komunikacji lub inaczej – do niemo\u017cno\u015bci nawi\u0105zania komunikacji na poziomie werbalnym i niewerbalnym z r\u00f3\u017cnych powod\u00f3w. Czy to z nie\u015bmia\u0142o\u015bci czy z w\u0142asnej g\u0142upoty lub niech\u0119ci do podj\u0119cia jakiej\u015b inicjatywy wzgl\u0119dem drugiej osoby. I przez to cierpimy. Mamy Hammilla obna\u017caj\u0105cego swoj\u0105 (prawie) staro\u015b\u0107; nie wstydzi si\u0119 tego i chwa\u0142a mu za to.<\/p>\n

Peter powiedzia\u0142, \u017ce w\u0142a\u015bciwie muzyka zosta\u0142a obudowana wok\u00f3\u0142 wokalu, kt\u00f3ry jest tu najwa\u017cniejszy; wokal jest zawsze i wsz\u0119dzie – nak\u0142adki, r\u00f3\u017cne skale, tonacje, zawodzenia – w wi\u0119kszo\u015bci niemelodyjne i nawet odpychaj\u0105ce; ale nawet jak ucichn\u0105 ostatnie d\u017awi\u0119ki „A Run of Luck” wci\u0105\u017c s\u0142ysz\u0119 „until you’re done” i zastanawiam si\u0119 kiedy. Wokalnie to jak zwykle – u Hammilla – majstersztyk wykonania i produkcji studyjnej. Ale On mo\u017ce sobie na to pozwoli\u0107 – siedzie\u0107 miesi\u0105cami i co\u015b tam sobie jeszcze dogra\u0107, co\u015b udoskonali\u0107, co\u015b inaczej poda\u0107. Mam wra\u017cenie, \u017ce wokalnie ten album to taka „symfonia” g\u0142osu Petera Hammilla.<\/p>\n

Muzycznie „Consequences” nie odbiegaj\u0105 daleko od tego co Hammill proponowa\u0142 nam na poprzednich albumach; ale czasem nas zaskakuje. Cho\u0107by w „Scissors” – mrocznej opowie\u015bci o kobiecie po przej\u015bciach\/z marginesu (czy to b\u0119dzie prostytutka, czy bezdomna, czy kobieta po aborcji) – gdy atakuje nas ten brutalnie brzmi\u0105cy riff zniekszta\u0142conej gitary na tle jakich\u015b dziwnych klawiszy; cho\u0107by w „Perfect Pose” (i w innych momentach r\u00f3wnie\u017c) gdzie pojawiaj\u0105 si\u0119 niemelodyjne, „brzydkie” d\u017awi\u0119ki, kt\u00f3re tak uwielbiam u Petera; dla kontrastu znowu w – chocia\u017cby – „Bravest Face” czy „Constantly Overheard” mamy zwyk\u0142e (proste) gitary, kt\u00f3re mnie si\u0119 \u015brednio podobaj\u0105; cho\u0107by w „New Pen-pal”, gdzie elektroniczna perkusja trzyma utw\u00f3r w ryzach i szkoda, \u017ce potem jakby schodzi na drugi plan – zreszt\u0105 to jedyny kawa\u0142ek z b\u0119bnieniem; tu i \u00f3wdzie pojawiaj\u0105 si\u0119 jeszcze tamburyny i r\u00f3\u017cne przeszkadzajki, nie wnosz\u0105c jednak nic nowego czy te\u017c ciekawego. Nie mog\u0119 nie wspomnie\u0107 o najwa\u017cniejszym – moim zdaniem – utworze Hammilla\/VDGG od czasu „White Dot” czyli „A Run of Luck”. Prosta – bo bez \u017cadnych komplikacji muzycznych i wokalnych – piosenka (ballada?) pogodzonego ze swoim losem cz\u0142owieka; cz\u0142owieka, kt\u00f3ry wie z do\u015bwiadczenia, \u017ce przed \u015bmierci\u0105 nie ma ucieczki. To jedyny utw\u00f3r, gdzie Hammill nie kombinuje z muzyk\u0105 i swoim \u015bpiewem. Fortepian i g\u0142os. Tylko.<\/p>\n

Zatem le\u017cysz w ciemno\u015bci i oczu nie mo\u017cesz otworzy\u0107.<\/p>\n

„You can only wait till your luck turns up.<\/em><\/strong>
\n Still you’re spun around<\/em><\/strong>
\n until you’re done.”<\/em><\/strong><\/p>\n

Kiedy?<\/p>\n

ceizurac<\/em><\/p>\n

\"Poprzednia<\/a><\/p>\n

\"Kolejna<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

1. Eat my Words, Bite my Tongue [5:30] 2. That Wasn’t What I Said [5:21] 3. Constantly Overheard [4:18] 4. New Pen-Pal [4:08] 5. Close to Me [4:09] 6. All the Tiredness [5:55] 7. Perfect Pose [7:05] 8. Scissors [5:23] … Czytaj dalej →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":273,"menu_order":35,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"sidebar-page.php","meta":{"_sitemap_exclude":false,"_sitemap_priority":"","_sitemap_frequency":"","footnotes":""},"class_list":["post-233","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/233","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=233"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/233\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1537,"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/233\/revisions\/1537"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/273"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/vdgg.art.pl\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=233"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}