Aktualnie słucham...

[LukaszS]

Peter Hammill Roaring Forties CD Remaster 2026 -

[LukaszS]

Tori Amos In Times Of Dragons

[Sebastian Winter]

u mnie z remastera Van Der Graaf Generator i Pawn Hearts (1971)

[Sebastian Winter]

koncertowa epka od Archive - Live EP (2013)

[Sebastian Winter]

No-Man - Schoolyard Ghosts (2008)

[Sebastian Winter]

dzisiaj klasyka od Gentle Giant: In a Glass House (1973) i Free Hand (1975)

[Edith]

Lazuli, "Être et ne plus être".

Chat GPT to całkiem dobrze napisał:

Płyta Être et ne plus être grupy Lazuli jest bardzo ,,tekstowa" – bardziej niż wcześniejsze albumy zespołu skupia się na słowach, poetyckich obrazach i refleksji nad kondycją współczesnego świata. Dominuje melancholia, ale pojawia się też czułość, ironia i przebłyski nadziei. ([Le Blog du Néoprog][1])

### Główne motywy albumu

* kryzys klimatyczny i poczucie schyłku cywilizacji,
* przemijanie i kruchość życia,
* miłość jako schronienie,
* absurd współczesnego społeczeństwa,
* utrata pamięci, relacji i sensu,
* balansowanie między rozpaczą a zachwytem chwilą. ([Le Blog du Néoprog][1])

### Krótkie streszczenie utworów

1. **,,Être et ne plus être"**
   Utwór tytułowy pokazuje świat stojący na granicy rozpadu. Obrazy topniejącego lodu i ludzi ,,bez kompasu" symbolizują zagubienie współczesnej cywilizacji. Tekst mówi o zaniku człowieczeństwa i o tym, że ludzkość sama doprowadza się do zniknięcia. ([SaitenKult][2])

2. **,,Chaque jour que soleil fait"**
   Poetycka pieśń o miłości i oddaniu. Narrator chce podążać za ukochaną osobą bez względu na konsekwencje. Jednocześnie utwór przypomina o uciekającym czasie i potrzebie przeżywania każdego dnia intensywnie. ([progmusic.be][3])

3. **,,Sourire"**
   Lekko ironiczny komentarz do ludzkiego zwyczaju ukrywania problemów za uśmiechem. Pod powierzchnią pogodnego tonu kryje się smutek i zmęczenie światem. ([Progcritique][4])

4. **,,Matière première"**
   Satyra społeczna. Człowiek zostaje pokazany jako ,,surowiec" wykorzystywany przez system, media i konsumpcję. Utwór krytykuje uprzedmiotowienie ludzi i utratę indywidualności. ([Progcritique][4])

5. **,,L'eau qui dort"**
   Refleksja o emocjach ukrytych pod spokojną powierzchnią. ,,Cicha woda" symbolizuje zarówno tłumione uczucia, jak i ukrytą siłę. Tekst sugeruje, że pod pozornym spokojem gromadzi się niepokój całego świata. ([progmusic.be][3])

6. **,,Une chanson Cherokee"**
   Metaforyczna opowieść o podróży ku marzeniom, która kończy się odkryciem zupełnie innego świata niż oczekiwano. To tekst o złudzeniach, utraconych ideałach i potrzebie duchowego poszukiwania. ([SaitenKult][2])

7. **,,Quel dommage"**
   Nostalgiczny lament nad utraconym pięknem świata i dawnymi relacjami. Powracające ,,Quel dommage" (,,Jaka szkoda") brzmi jak żałoba po czymś, czego nie da się odzyskać. ([SaitenKult][2])

8. **,,L'instant"**
   Kameralny utwór o wartości jednej chwili. Narrator próbuje zatrzymać moment zanim zniknie – to medytacja nad przemijaniem i ulotnością życia. ([Progcritique][4])

9. **,,L'homme sûr"**
   Krytyka człowieka przekonanego o własnej nieomylności. Pewność siebie zostaje pokazana jako źródło przemocy, pychy i społecznych katastrof. ([Progcritique][4])

10. **,,Mon body se meurt"**
    Bardziej ironiczny i cielesny utwór – mówi o starzeniu się organizmu i słabnięciu ciała, ale z charakterystycznym dla Lazuli humorem. ([Progcritique][4])

11. **,,Les 4 raisons"**
    Gra słów między ,,raisons" (powody) a ,,saisons" (pory roku). Utwór wykorzystuje cykl natury jako metaforę ludzkiego życia i zmienności emocji. ([SaitenKult][2])

12. **,,Au bord du précipice"**
    Finał albumu. Bohater stoi ,,na krawędzi przepaści" – dosłownie i metaforycznie. To obraz człowieka zawieszonego między rozpaczą a nadzieją, kończący płytę w dramatyczny, ale nie całkiem beznadziejny sposób. ([SaitenKult][2])

Cały album można odczytać jako elegię dla współczesnego świata — świata pięknego, ale pogrążającego się w chaosie. Lazuli łączy społeczną krytykę z bardzo ludzką, emocjonalną perspektywą: nawet gdy wszystko wydaje się rozpadać, pozostają miłość, pamięć i krótkie chwile zachwytu.

[LukaszS]

Midge Ure - najnowsza A Man of Two Worlds

[Sebastian Winter]

dalej Gentle Giant- tym razem Three Friends (1972)

[Sebastian Winter]

skoro świt muzyka idealnie nadająca się na tą porę dnia: Deine Lakaien - Indicator (2010)

[Sebastian Winter]

Lazuli - Être et ne plus être (2026) - pierwszy raz słucham- dobre

[Sebastian Winter]

Marillion - Sounds that can't be made (2012)

[Sebastian Winter]

David Sylvian - Manafon (2009) - muzyka z pogranicza awangardy i elektroniki