Informacja o reaktywacji gruchnęła na mnie w najmniej spodziewanym momencie. Chyba źle czytałem pamiętnik Frippa. Bardziej spodziewałem się jego solowego powrotu niż Crimson. Jak dla mnie największe pozytywy i przyjemności to: Tony Levin i Mel Collins. Osobiście to niezbyt dobrze widzę w tym zespole Harrisona i Jakszyka. Jakszyk jest pewnie zakochany w starym King Crimson co zwiastuje raczej "kopiowanie" Wettona,albo Lake'a. Liczę na to,że Fripp postawi sprawę jasno: odcinamy się od przeszłosci i gramy nowe. Jakoś nie wierzę,że Robert będzie grał dla pieniędzy. Kiedyś miał pewnie wiele problemów z funduszami,ale nigdy nie szedł na rękę słuchaczom. Jesli to zrobi to kompletnie zszarga swoją reputację. Szkoda rozstania z Treyem i Adrianem. Mam nadzieję,ze nowe Crimson nie będzie pastoralne i odgrywane w kościołach:). Crimson musi powrócić w drapieżnej odsłonie.

Ten klangujący, funkujący bas można jeszcze znieść, ale Jakszyka już nie bardzo

Może lepiej nie wiedzieć z jakiego koncertu to pochodzi. Ta wersja Epitaph jest poprostu fatalna. Przykład tego jak ciężko jest dzisiaj odtworzyć klimat 1969 roku. Lepiej aby dzisiaj nikt nie brał się za wczesne utwory Crimson. Niech pozostaną tam gdzie są .

A mnie wydaje się, że nowy album Crimson spadnie na wszystkich nagle i to w najbardziej niespodziewanym momencie. Pamiętam jak długo czekałem na The Power To Believe tak więc mogę poczekać jeszcze dłużej. Fripp jest przecież znany ze swojej nieprzewidywalności.
Zresztą jak dla mnie Robert zrobił wszystko co mógł a nawet więcej dla muzyki. Płyty In The Court of The Crimson King i Red do dzisiaj są nie do przeskoczenia nawet dla Frippa.

dla mnie najgorszym perkusistą jest Nick Mason (wiadomo skąd),on to dopiero gra te same sekwencje perkusyjne
Gavin gra z bardzo dużym polotem, podobnie jak Neil Peart z Rush, ale i tak bardzo daleko Gavinowi do Neila.

to tu Ciebie może mocno zaskoczę Suchar, ale posłuchaj sobie tego:

http://www.youtube.com/watch?v=cP1xwJLPWRE

to jeden z największych zespołów NWOBHM, który składa hołd King Crimson

Ja podejrzewam, że ten album to dopiero wstęp do nowego dzieła Crimson, taka cisza przed burzą (albo nawałnicą)dzwięków. Liczę, że nowy album Crimson zapoczątkuje także nowe szaty graficzne, bo to już wszak czas na nowe wcielenie King Crimson. Nowy album Crimson na pewno nie będzie składał się z samych soundscapów Frippa. Potrzebna jest taka płyta, która znowu poustawia wszystkich do pionu w art rocku? Czekam na dźwiękową anarchię!!!!

Pamiętajcie o dewizie Frippa, która mówi o tym, że King Crimson rodzi się z chaosu,ujarzmia go,po to aby znowu wszystko zburzyć

A Scarcity Of Miracles

Co tu dużo pisać, niezwykle piękna płyta, jak dla mnie absolutny numer jeden w 2011 roku. Bardzo dużo na niej pejzaży Frippa, takiej magicznej atmosfery lat 70 tych. Świetni muzycy, czuć radość z grania. Poza tym duże uznanie krytyków dla tej płyty. Można tego słuchać bez końca.

Słucha ktoś jej piosenek? Lubię posłuchać jej dla odprężenia. Dziewczyna ma bardzo amerykański styl śpiewania i przypomina mi o miejscach w których powinienem być a nie jestem Lubię jej głos:

http://www.youtube.com/watch?v=c0lUeR4VdOI

Bill Bruford oczywiście, a najgorszym perkusistą KC wg mnie jest pat Mastelotto,sorry ale jak dla mnie to on ma bardzo słabe poczucie rytmu. Wali w bębny z siłą dinozaura.

A gdzie jest Gavin Harrison ja się pytam? Jak dla mnie to jest najlepszy wybór Frippa od dekady. Chłopak ma w sobie niesamowity potencjał i talent do łamania rytmów co jest idealne dla King Crimson. Poniżej próbka tego co potrafi:

http://www.youtube.com/watch?v=PxqWiRCg4mM

Czyli Cichy Terror- takiego określenia użył Robert Fripp dla określenia charakteru muzyki Crimson. Strasznie spodobało mi się to określenie. Czy ktoś może jeszcze spotkał się z tym terminem? Przeczytałem wywiad w którym to powiedział w jakimś starym numerze Machiny, albo Tylko Rock.
Co myślicie o tym określeniu, bo ja uważam, że jest bardzo trafne i przewrotne.

zdecydowanie Red. Moim zdaniem Starless... jest w stępem do tego co miało się dziać na Red. Red jest albumem skończonym. Chyba tylko nowatorski i wizjonerski album In The Court... jest w stanie go przeskoczyć.
Sam utwór "Starless" jest moim zdaniem najlepszym utworem lat 70tych, niezapomniany motyw przewodni, przyśpieszenie i końcówka na którą warto czekać nawet przez 30 minut improwizacji.

Moim zdaniem Epitaph, kiedy słucham tego dzieła, mam wrażenie, że odpływam do jakiegoś innego, lepszego świata. To w tym utworze Crimson sięgnął muzycznego nieba.
Zastanawialiście się kiedyś nad tym jak wielu stylom muzycznym dała początek ta płyta?
Cały album dał z pewnością początek prog rockowi.

21st Century Schizoid Man- dał początek heavy metalowi, death metalowi i wielu innym rockowo-metalowym stylom muzyki ekstremalnej.
I Talk To The Wind-pierwsze zalążki stylu chillout, czy trip-hop
Epitaph-bez tego utworu nie byłoby z pewnością dzisiaj rocka gotyckiego.

Paweł, 26 lat